Tim’s Logfile gaat nationaal. jep. Ik krijg mijn eigen website (timslogfile.nl). Mijn blog wordt natuurlijk onderdeel van die website, alhoewel de opmaak wel wat veranderd omdat ik niet van plan ben wordpress als mijn content management systeem te gebruiken.

Waarom? Op een blog kan ik geen webgames zetten, of allerlei nuttige scripts runnen.

Tim

vroeger, toen DRM nog niet bestond en kopieerbeveiliging stond voor een cd-key

vroeger, toen een tablet nog niet bestond en een PDA stond voor Personal Digital Assistant, niet Ipad (I, personal addictor device)

vroeger, toen je nog iets had aan HTML, omdat niemand nog had gehoord van Joomla

vroeger, toen censuur gewoon nog communistisch, dictatoriaal en <<evil>> was

toen windows elke dag crashte en multitasking nog voor mainframes was.

toen directx alleen werkte met dure onbegrijpelijke foutgevoelige microsoft C++

toen GNU General Public License nog stond voor open source en gratis sofware en niet voor miniscule Joomla plugins van 240 per jaar.

toen arrogante geblondeerde pestkopjes nog op het schoolplein waren te vinden ipv de tweede kamer.

vroegah was alles beter

Ik had in mijn enthousiasme een veels te blij artikel geschreven over dit plan. ikzelf wil er nu eigenlijk wel vanaf. maar anderen niet. dus komt ie wel in het buitenblad. Maar ik denk dat ik mijn naam er nit meer onder wil.

ik ga natuurlijk zeker niet naar bourg d’oisans dit jaar.

update: ik ben er nog niet over uit of mijn naam nou wel of niet onder dat artikel gaat. misschien is het beter het zo te laten. hush-hush is niet mijn stijl, tenslotte. en hoe meer mijn naam onder een artikel staat, hoe beter.

Van fietsen komt het niet echt. Een uurtje spinnen is wel de max deze dagen. Er zijn volgend seizoen natuurlijk wedstrijden, maar ik heb geen flauw idee of ik daar tijd voor zal hebben.

Ik wil uiteindelijk weer weg uit de uithof. na zoveel jaar krijg je genoeg van de plek. Het is niets en tegelijk teveel. je bent geïsoleerd van de stad en het goede leven, terwijl de universiteit overal om je heen is.

Een half weekje had ik de tijd om eens zelf wat dingen te leren die mij interessant leken, in plaats van zaken te leren voor mijn studie. omdat ik niet doorhad dat het maar een weekje zou zijn, besloot ik me vol op gameprogrammeren te gooien. Het is jammer dat het daarbij is gebleven, want ik heb daar altijd ideen over. Hopelijk krijg ik binnenkort een keer echt de tijd daar wat aan te doen.

Nog een opmerking: leerboeken. wat zijn die toch slecht geschreven. vrijwel zonder uitzondering gortdroog, met alle herhaling vervangen door  verwijzingen, zodat je de hele tijd bezig bent met bladeren. Het kan zoveel beter. Dat merk je pas extra goed als je een keer een boek hebt dat het wel goed probeert te doen. Ik heb sinds een weekje het vak modelleren en systeemontwikkeling. Dat klinkt als een heel erg saai vak, toch? met een 3 centimeter dikke encyclopedie vol met ‘blablabla’..

Maar gelukkig hebben we een verstandige docent die in plaats daarvan twee boeken uit de head first serie van O’Reilly. o.a. deze:

Nice, eh? dacht ik ook. helaas zijn deze boeken dan weer zó goed dat mijn andere vak eronder zal lijden. Ik kan ze niet neerleggen.

Zlef heb ik wel eens met het idee gespeeld om goed leesbare wiskundeboeken te gaan maken. omdat ze er gewoon nog niet zijn en iemand het moet doen. omdat wiskunde anders doodsaai blijft. Maar dat zal niet meer nodig zijn: O’Reilly heeft al een ‘Head First Statistics’ uitgebracht….Ik weet bijna zeker dat dit een revolutie op het gebied van technische boeken betekent. Nu moeten alleen de aartsconservatieve docenten nog overtuigd worden.

Dat en het feit dat het nu diep in de nacht is en ik me achter een pc bevind, is reden genoeg om er wat op te zetten.

Een kort stukje. Mijn ‘fans’ mogen niet te verwend raken..

tijdens het introkamp had ik last van me knie. Geinspireerd door de struisvogel besluit ik dat te wijten aan alles, behalve slappe knieën. In dit geval maak ik mijn zadel maar weer eens tot zondebok.

mijn zadel, blijkbaar een levend fossiel, plaatje is van velobase.com oude fietsensite

Ik hou best van mijn zadel. het heeft een licht omhoogstaande achterkant, die helpt mijn rug een beetje te steunen, waardoor ik de ‘Dupree’ positie aankan zonder overal (lees: rug, armen, schouders, geslachtsapparatuur) last van te krijgen.

maar helaas is het ook nogal een bol ding. en als je iets op een bol legt, dan kan het gaan rollen. En zo zou het kunnen gebeuren dat mijn aars teveel naar links rolt en ik daardoor rechts last krijg doordat mijn benen overstrekken. gezocht, misschien. maar wat als t klopt?

ik dus op zoek: is er een zadel met een verhoogde achterkant die me ook helpt om recht erop te blijven zitten?

hetgene dat er het meest op lijkt waren de SMP zadels.

wat me het meest verbaasde was dat er dus maar weinig verhogingen aan de achterkant te bespeuren zijn in zadelland. SMP wordt het waarschijnlijk niet. ik heb er al één (de TRK). helaas: die zuigt poep.

waarom zou je als fabrikant niet indruk willens maken op de bikebeurs met een zadel met een extreem hoge achterkant? het is niet lastig te bedenken en je valt wel op. toch?

verboten. ooit hip.

in dit geval moet ik de UCI bedanken voor het illegaliseren van dit soort zadels.

dankjewel UCI. ook namens mijn knieën. Om in de limburgse sfeer te blijven zou ik als bedankje graag een lekkere vlaai naar het adres in geneve sturen.

Maar daar wil ik het niet over hebben. Deze zaken zijn namelijk alleen maar indicatoren. Ik neem het fietsen veels te serieus. Dat is alweer duidelijk.

Waarom? Het is tenslotte niet meer dan de invuling van de onbelangrijke uurtjes in de week. Het heeft iets te maken met een ongelofelijke zucht naar erkenning. Erkenning die ik nergens anders kan krijgen. Vroeger deed ik daarvoor mijn best op school. nu met fietsen. En het helpt allemaal niks.

Zelfs als het me lukt om harder dan ooit te fietsen, dan zal ik er nog weinig mee bereiken. Natuurlijk, een aantal mensen zullen wel even ietsjes anders naar me gaan kijken, maar dat is alles. Het probleem is: mensen kennen mij al bij de domrenner. Dus het verleden zal altijd invloed hebben op de toekomst. Neen, als ik zo nodig geadoreerd wil worden, moet ik het anders aanpakken. Het is ook wel een beetje een stomme wens, maarja: mensen willen nu eenmaal wat ze niet kunnen krijgen. Ik ben geen uitzondering.

Maar ik kan ook niet zomaar ophouden en wat anders gaan doen. Fietsen is nu eenmaal, ook zonder alles wat eromheen zit, iets waar ik niet meer zonder kan. Nouja, dat is overdreven. Ik benhelemaal geen fietsverslaafd trainingsbeest met sterke neiging tot overtraining. Dat idee krijgen mensen misschien als ik weer eens begin over dat ik gewicht moet kwijtraken of dat ik meer moet trainen.  maar het is meer dat ik wellicht wat meer zou willen lijken op dergelijke creaturen, aangezien die meestal toch ook de meeste erkenning krijgen (al fietsen ze soms niet eens zoveel harder dan anderen die dat niet doen).

Het is meer een kosten-baten dingetje:

Fietsen

- extra serotonine dingetje

- invulling van tijd die overblijft

- ik blijf redelijk op gewicht

- sociale contacten

- een verminderd libido, zoals het zo mooi heet (een groot pluspunt, voor mij althans)

- minder tijd voor andere dingen

- en het is ok nog eens leuk

Niet fietsen

- veel tijd over en geen idee wat ermee te doen

- ik zwel op als een ballon

- etcetera

Duidelijk dus. ik kan niet zonder die fiets. Maar ik moet niet de illusie hebben dat ‘de fiets’ een middel is om een of ander doel van mij te bereiken. daarvoor zal ik iets anders moeten verzinnen.

een gevolg van dit verhaal is dat ik niet naar parijs ga. of beter: niet fietsend. het zou toch lastig worden… 24 uur lang doorfietsen is volgens mij iets dat gaat boven alles dat met fietsplezier te maken heeft. iets dat ik alleen maar zou doen om te kunnen zeggen dat ik het heb gedaan.

right…dat ding ziet er verdorie zo lekker uit. lijkt ergens op de kruisberg, en dat is sinds het introkamp vorig jaar toch wel een favoriet van me. klaar voor het betere ramwerk. zou wel iets voor me zijn geweest ook, 12 kilo geleden. de proloog is niet eens met een of ander profpeleton, maar bestaat onder andere uit mijn eigen (betere, dat wel) ploeggenoten. zoals je begrijpt ben ik stikjaloers. op hun gebrek aan overtollige kilo’s en op hun vrijheid om met pasen gewoon even op deze manier vier dagen noord-ierland te doen…

Ik heb het moeten doen met het clubkampioenschap, afgelopen dinsdag. ok, ook met een heuvel, alleen dan wel dertienhonderd hele centimers…

maar je kan er prima op wegrijden. en als je geluk hebt, wegblijven ook, zoals bij de foto hier, 10 kilo geleden. Ditmaal was mijn aanval echter gedoemd te mislukken.

ik beloof bij deze beterschap. die kilo’s gaan eraf, zodat ik over een tijdje kan praten over mijn mislukte aanval van 10 kilo geleden… En dadelijk ga ik natuurlijk dromen van de proloog van de tour of the north, editie 2012…

Ik had het nog met iemand over powercrancks en over hoe die er wellicht voor zouden kunnen zorgen dat mijn erbarmelijk kleine motortje een ietsiepietsie groter zou worden.

Met powercrancks kan je je benen onafhankelijk van elkaar bewegen, wat betekent dat je eindelijk die veels te luie en trainingsschuwe spieren van je hamsstrings moet gaan gebruiken. Je fietst als t ware op één been. Schijn je sterker van te worden. Aan de andere kant: de eerste vijf minuten op powercrancks schijnen een ware hel te zijn, waarna de fietser van de fiets afstapt om het later nog eens te proberen, zelfs doorgewinterde coureurs.

So far so good, totdat me cranckarm spontaan van de trapas afviel. Nadat de ‘rest’ supersociaal was weggefietst (t was bijna donker dankzij 1001 lekke banden, ik was toch bijna thuis, maar als je dan nog in zeg, Nieuwegein, Kanaleneiland of Beijing moet zijn…).  Toen maar de afvallige cranck in mijn achterzak gedaan en ben t laatste stukje teruggefietst. Het was niet meer dan 5-10 minuten, maar fietsen op één been is zeker niet voor mietjes. Zeker omhoog bij het tunneltje onder de snelweg. Ik beschouw het maar als een oefening voor als ik ooit nog eens de geldpest krijg en een paar overpriced martelmachines aanschaf.

Eenmaal terug direct dupree gebeld en een foto gemaakt.

Oké…nu volgt een ingezonden mededeling van de sponsorzzzzzzzzzzzz:

Het GNSK wielrennen zoekt vrijwilligers. Verkeersregelaars, om precies te zijn. Aanmelden kan door een mailtje te sturen naar vrijwilliger@domrenner.nl. Als douceurtje krijgen alle vrijwilligers (gratis) toegang tot het zeer exclusieve GNSK feest. Deze party der parties is alleen toegankelijk voor vrijwilligers, organisatie en natuurlijk de beste studentsporters uit alle hoeken van het land. De verplichte cursusavond is op 28 april. De verkeersregelaars zijn nodig op de zondag 29 mei op het parcours in en rond de uithof.

Dus, geef je op en  help het GNSK wielrennen mogelijk te maken. Zonder jouw hulp is er straks geen GNSK wielrennen.

het was over het algemeen aangenomen dat deze donkere godheid van alles dat verborgen is slechts een fenomeen was uit het briljant bedachte, maar fictieve warhammeruniversum was.

Toch…zijn invloed lijkt zich uit te strekken tot ver buiten deze boekjes en figuurtjes:

Wie kent er geen geheimen?

Slaanesh’ words make one cower and hide in shame

Dus ik ging op weg naar college. zaal 611, wiskundegebouw. dat is dus vijf verdiepingen traplopen. het trappenhuis is meestal ontzettend leeg, want iedereen gebruikt de lift. tja. Je kan dan natuurlijk gewoon de trap oplopen en je sportief wanen, maar het kan beter. Ik maak er liever een plyometrische training van door steeds twee tredes tegelijk te springen. Ten eerste omdat het goed voor me is en ten tweede omdat niemand anders het doet…hehe. Deze keer was het trappenhuis echter niet leeg. De oude man stond ergens over de railing naar beneden te kijken als ik hem opeens vlak voor me ziet staan. hij meot mijn hele kangaroe-actie, de trap op, bestudeerd hebben. Ik schrik een beetje als ik de oude man zie staan. Had ik niet verwacht. Dus ik groet hem met een ‘hallo’ en hij sprekkt me er op aan ‘heeft dat ergens nu voor’. Ik lachte: ‘Ja. goede oefening’. De man zei alleen maar ‘o’ en ik liep verder. very cool.

Slaanesh mere being binds one in the dark silence of words unspoken

iedereen kent het gevoel dat je iets wil zeggen, maar dat je de belangen van jezelf of een ander schaadt als je dat doet. Zo ook vandaag weer. Ik was op college bij kaleidoscoop 2. de presentatie ging over een een of andere interpolatiemethode. dat is iets dat je in excel nog wel eens ziet, geloof ik. ik begreep er geen hout van. het ging veels te snel enzo en ik had meer oog voor de schone vrouwen die de presentatie hielden, dan voor het gepresenteerde (helaas, wel weer een ring om een zekere vinger gespot).

Na de presentatie vond de leraar het nodig om de klas feedback te laten geven. Ik deed daar natuurlijk neit aan mee: als ik eerlijk geweest was, was dat wellicht het cijfer van mijn medestudenten niet ten goede gekomen. Ze zijn niet mijn vijanden, dus waarom zou ik ze in gevaar brengen? ja, ik heb wel een hart, ergens… Ik houd daarom bij het stellen van vragen en het geven van feedback bij dit soort dingen altijd stijf mijn bek dicht.

Aan deze duffe ellende moest maar eens een einde komen. als de leraar graag wil dat studenten zich verbeteren doordat ze elkaar evalueren, dan moet hij maar weg gaan…Dus dat heb ik toen na de les maar tegen hem gezegd. Wie zegt dat ik nooit het iniatief neem?….De leraar dacht dat ik met mijn eigen belangen bezig was, want de volgende ronde ben ik zelf aan de beurt, maar hij heeft dus wel beloofd weg te gaan. wie zegt dat ik niet overtuigend kan zijn?

dus ik voel me wel goed over mezelf vandaag…openheid loont en ook voor mij.

Daarom mis ik de oude schreeuw ook wel eens. die nieuwe is gewoon niet meer open en dat zorgt ervoor dat niemand meer wat durft te zeggen. Ik heb serieus wat gehad aan die schreeuw. Zonder haar zou ik niet weten dat mensen kunnen raden dat ik iets als asperger heb  en daarom heb ik ook daarin voor openheid gekozen. tja. nu help ik niet alleen voor de S.P.A.A.K. cycling classic, maar staat het zelfs op mijn profiel op een datingsite…weten ze meteen wat ze aan me hebben (het is ook al gebleken dat het ze niet tegenhoud :P).

goodbye slaanesh, and may i never see you again.